Korytarz Hexi to główna droga Jedwabnego Szlaku, ale dlaczego jest tam „Jadeitowa Brama”

Lądowy Jedwabny Szlak powstał w okresie Zachodniej Dynastii Han (202 p.n.e. – 8 n.e.), kiedy cesarz Han Wudi wysłał Zhang Qiana do regionów zachodnich, aby otworzyć lądowy szlak z stolicy Chang'an (dzisiejszy Xi'an) przez Gansu i Xinjiang do Azji Środkowej i Zachodniej, a także połączyć kraje śródziemnomorskie. Dlatego punktem wyjścia lądowego Jedwabnego Szlaku był Chang'an w okresie Zachodniej Dynastii Han, czyli dzisiejszy Xi'an, stolica prowincji Shaanxi w Chinach. Punktem wyjścia Jedwabnego Szlaku w okresie Wschodniej Dynastii Han był Luoyang. Jego pierwotną funkcją był transport jedwabiu produkowanego w starożytnych Chinach. W 1877 roku niemiecki geograf Richthofen nazwał drogę transportową w regionach zachodnich między Chinami a Azją Środkową oraz między Chinami a Indiami, z handlem jedwabiem jako medium od 114 p.n.e. do 127 n.e., „Jedwabnym Szlakiem” w swojej książce Chiny. Termin ten został wkrótce zaakceptowany przez środowisko akademickie i opinię publiczną i wprowadzony do oficjalnego użytku.

„Morski Jedwabny Szlak” był morskim kanałem komunikacji, handlu i wymiany kulturalnej między Chinami a krajami zagranicznymi w starożytności. Był on głównie skoncentrowany na Morzu Południowochińskim, dlatego nazywano go również Jedwabnym Szlakiem Morza Południowochińskiego. Morski Jedwabny Szlak powstał w dynastiach Qin i Han, rozwinął się od Trzech Królestw do dynastii Sui i rozkwitł w dynastiach Tang, Song, Yuan i Ming, co czyni go najstarszą znaną trasą morską.
22 czerwca 2014 roku „Jedwabny Szlak: Sieć Korytarza Chang'an-Tianshan”, wschodnia część lądowego Jedwabnego Szlaku wspólnie zgłoszona przez Chiny, Kazachstan i Kirgistan, została pomyślnie wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego, stając się pierwszym projektem, który został pomyślnie wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego dzięki współpracy transgranicznej.