Termin ten został wkrótce zaakceptowany przez środowisko akademickie i opinię publiczną i został formalnie zastosowany.

Pod koniec XIX wieku niemiecki geograf Richthofen nazwał w swojej książce „Chiny” „drogą transportową regionów zachodnich między Chinami a Azją Środkową oraz między Chinami a Indiami od 114 r. p.n.e. do 127 r. n.e. ze względu na handel jedwabiem”. Termin ten został wkrótce zaakceptowany przez środowisko akademickie i opinię publiczną i został formalnie zastosowany. Później, na początku XX wieku, niemiecki historyk Holman opublikował „Starożytny Jedwabny Szlak między Chinami a Syrią”, który na podstawie nowo odkrytych danych archeologicznych rozszerzył Jedwabny Szlak do zachodniego wybrzeża Morza Śródziemnego i Azji Mniejszej, określając podstawowe konotacje Jedwabnego Szlaku, to znaczy, że jest to starożytny chiński kanał komunikacji handlowej przez Azję Środkową do Azji Południowej, Azji Zachodniej, Europy i Afryki Północnej.
Tradycyjny Jedwabny Szlak rozciąga się na 6440 kilometrów od starożytnej chińskiej stolicy Chang'an do Morza Śródziemnego przez kraje Azji Środkowej, Afganistan, Iran, Irak i Syrię, a kończy się w Rzymie. Uważa się, że droga ta była skrzyżowaniem starożytnych cywilizacji Wschodu i Zachodu, które łączyły kontynent euroazjatycki, a jedwab był najbardziej reprezentatywnym towarem. Przez tysiące lat nomadzi lub plemiona, kupcy, duchowni, dyplomaci, żołnierze i badacze akademiccy przemieszczali się wzdłuż Jedwabnego Szlaku.